Cécile verbaast zich: Heel Holland Bakt 2017, de finale

'Hans ging er uiteraard hélemaal voor, en koos voor de meest exotische vruchten die hij kon bedenken: de knotsgekke banaan en de altijd avontuurlijke ananas.'

Meest gelezen

Hans had niet geslapen. Hij had liggen malen (graan, hoop ik), en de prijsuitreiking vóór zich gezien. Marjolein had wel geslapen, maar heftig gedroomd over broodmanden die ze moest vullen en van een kokoslaagje moest voorzien.

De finale van HHB, tja, dat hakt en bakt erin. Zie dan nog maar eens ontspannen de laatste signatuuropdracht te fiksen: empileurs maken. Of empileur een Robèrtiaanse lispel-verbrabantsing van het woord empereur is? Nee hoor, het is Frans voor stapelaar. Stapeldolle Hans ging er uiteraard hélemaal voor, en koos voor de meest exotische vruchten die hij kon bedenken: de knotsgekke banaan en de altijd avontuurlijke ananas. Gwenn maakte er heel on-Frans een soort gefragmenteerde Schwarzwalder Kirschtorte van ('maar dan modern neergezet') en de zoete lieve Marjolein ging aan de slag met honing en papayagelei.

Janny snoept
Advertisement - Continue Reading Below

Wat volgde was een vrij saai schouwspel, waarin hoogtepunten helaas niet hoger kwamen dan beelden van Janny die stiekem stond te snoepen – of niet stiekem, dat kan natuurlijk ook – en Gwenn die zijn parelende voorhoofd depte met een theedoek, iets wat ik eigenlijk best stuitend vond, want stel dat hij zijn mes schoonveegt aan diezelfde doek en dan koek gaat snijden, dan zit er zweet in/aan/op zijn baksel, en transpiratievocht is te zout voor een Schwarzwalder Kirsch en überhaupt slecht voor het mondgevoel lijkt me, maar gezien de druk van de finale is zo'n stukje smeerpijperij ook wel weer vergeeflijk.

Gwenn veegt zijn zweet weg

Het resultaat van Gwenns bakkerette was helaas niet best, in Roberts woorden: 'Dit is niet de meest verfijnde Franse patisserie, zeg maar', wat gezien de rustieke, ja zeg maar gerust knoestige aard van 's mans empileurs best een understatement was.

Meest gelezen

Bij Marjolein had het zoete koekjes bakken ook niet het gewenste effect: Janny repte van overzoete honingkoek, en ook Robèrt moest constateren dat de honing overheerste. Einde van het eerste liedje: Hans gooide hoge ogen met zijn 'Banana colada', een knetterexotische naam die deed vermoeden dat de ananas, de pina die normaal altijd voor colada staat, het niet gehaald had. Helaas was het juist die verdraaide banaan die de boel voor Hans een beetje verknoeide: Janny klaagde licht onthutst over stopverfachtige banaanvulling, maar spuugde hem – want daar is Janny veel te beleefd voor – toch niet uit. Niet voor een draaiende camera in elk geval.

De technische opdracht kwam ook van ver: de Kardinaalschnitt, die Robèrt op een van zijn kennelijk schier oneindige bakinspiratiereizen ooit in Wenen had gezien.

Het bleek een verdraaid lastig klusje, dat Hans zowaar een Omroep Max-onwaardige vloek ontlokte, die streng weggepiept werd. Ik roep welwillende liplezers op om mij alsnog te vertellen wát Hans precies zei. Ik vermoed dat het iets obsceens als 'chips' was.

Ook Gwenn en Marjolein zaten in de piepzak en kliederden nerveus in het wilde weg met slagroom en wolken poedersuiker. De jurering was dientengevolge nogal lauw. Janny begon, toen ze het misbaksel van Gwenn zag, spontaan te dichten:

'Dit is niet / een goeie Schnitt'

De tweede dag, de grote climax van de finale, stond er een 'royal wedding cake' op het menu, en had Janny maar vast een zilverwitte robe met bijpassende manteau aangetrokken. Hans stond reuze opgewonden panklaar met twee mixers en twee kilo boter, wreef zich over de buik en jubelde: 'Ik voel mezelf gewoon groeien als ik dit aan het doen ben!'

Advertisement - Continue Reading Below

Right.

Marjolein, lijkbleek en met wallen na alwéér een nacht dromen over broodmanden, ging aan de slag met een klassieke ronde taart, evenals Gwenn, die een heel ontroerend verhaal vertelde over zijn eigen bruiloft op de dag dat zijn vaderlief onverwacht stierf. Ondanks, of misschien wel dankzij, alle droevige herinneringen was zijn met echte bloemen volgestouwde witte taart volgens Janny de mooiste en volgens Robèrt ook heel smakelijk, afgaande op zijn woorden: 'Waar ik ook heul erg blij van wor, is de vulling'. Over Hans' taart zei Robèrt: 'Vierkante taart, das technies veul moeilijker als de ronde.' Hans' vierkante taart werd, door die twee kilo's boter, ook 'rijk' genoemd, wat ik een briljant eufemisme vind voor moddervet – in dat opzicht zijn tailleloze types als Peter Beense en Django Wagner natuurlijk puissant rijk.

De vierkante taart
Ine in het wit
Hans met zijn oma

Van Marjolein was volgens Robèrt vooral de 'dolsje de letsje' geslaagd, en Janny liet weten dat ze liever een geheel witte taart zag. Dat trof, want nog voordat de winnaar bekend werd gemaakt liep Ine in een spierwitte jurk het terrein op, en zagen we behalve haar lelieblanke derrière ook de goeiig duimende oma van Hans en zijn sprekend op Rob Kamphues lijkende, in een verstandig The North Face-jack gestoken ouweheer, die in het bijschrift vermeld werd als 'Hans, vader van Hans'. Wat ook opmerkelijk was, was dat Hans-vader-van-Hans het ene moment een hoge kraag van gips (of was het overgebleven marsepein?) droeg, toen even niet (waardoor er een rode snee ter grootte van een kloek slagersmes zichtbaar werd), en daarna weer wel. Dat kan op een continuïteitsfoutje van de montage wijzen, of op een knipperlichtkraagdraagbehoefte bij vaderlief, maar het riep hoe dan ook vragen op. Grote, gekke, doodenge vragen.

Hans, de vader van Hans, met kraag
Hans, de vader van Hans, met snee

Natúúrlijk won Hans-zoon-van-Hans, de onpeilbare, onverstoorbare serial constante bakker. Hoe hij zich voelde? 'Zielsgelukkig,' zei hij. En dat is de knul uit Ede uiteraard van ganser harte gegund.

P.S. Zin in meer nabeschouwing? Binnenkort ga ik lunchen met Janny (met JANNY!!!), en ik neem een cameraploeg mee. Hou harpersbazaar.nl in de gaten!